1.خدایا چرا باران نمی بارد؟ من روزهاست که چشم به آسمان دوخته ام تا شاید اندکی باران ببارد ، اما هر روز مایوس تر وناامید تر از قبل چشم از آسمان بر می دارم .هر صدایی را که می شنوم آرزو می کنم صدای رعد و برق باشد تا شاید پیامی از سوی باران برایم داشته باشد ولی هیچ ندایی در کارنیست.

یعنی فقط من دلتنگ بارانم؟؟؟؟؟؟ هیچ کس از آن حرفی نمی زند  همه سرگرم کارهای خودشان اند بعضی وقت ها با خودم می گویم نکند آن ها باران را فراموش کرده باشند اما حقیقتش جرئت یادآوری باران به آن ها را هم ندارم نه به خاطر این که مرا چون در حسرت بارانم به سخره می گیرند .نه........ چون می ترسم واقعا یادی از باران به خاطر نداشته باشند و من تنهاتر از قبل در حسرت باران بمانم.

2.خدایا چرا خورشید نمی خندد؟ همه می گویند خورشید خانم مهربان یا خورشیدبر زمین لبخند زد . من گفتم باشد اصلا از این که می گویند خورشید خانم است بگذریم ولی چرا می گویند لبخند زد؟؟؟؟؟؟؟ من وقتی خواستم نگاهش کنم تا لبخندش را ببینم این قدر بد اخلاق بود که نتوانستم حتی خوب ببینمش .غرور سرتاسر وجودش را فراگرفته بود طوری که چشمم اذیت می شد. باخودم گفتم اشکالی ندارد از خورشید هم می گذرم و در حسرت لبخندش می مانم.

3.خدایا یعنی فقط عمر گل کوتاه است؟ همه می گویند گل زود پژمرده می شود و می میرد .من راجع به انسان ها هم همین نظر را دارم شاید این حرف خیلی ها باشد که می گویند عمر انسان کوتاه است ولی منظور من از مرگ چیز دیگری است. به نظر من وقتی یک انسان  انسان دیگر را ناراحت می کند ، ذره ای هم از وجود خودش و هم از وجود فرد مقابل را نابود می کند.

ما هم دیگر را می کشیم......(وقتی قلب از کار بیفتد انسان دیگر مرده است)

ما با هر ضربه ای به هر نوعی که باشد قلب فرد مقابل را می شکنیم و این روند همچنان ادامه دارد تا به روزی می رسد که این شکستنها قلب فرد را برای همیشه نابود می کند. ولی بازهم این مرگ فرد نیست مرگ فرد زمانی است که بعد از همه ی این شکستنها قلبش تبدیل به سنگ شده وحالا برای گرفتن انتقام قلب دیگران را می شکند قلب هایی که تا به حال شکسته نشده اند . او حالا دیگر آسیبی نمی بیند قلبش قبلا نابود شده به زودی خودش هم نابود می شود.

4.خدایا من نفهمیدم زندگی زیباست یا زشت؟ بعضی ها می گویند زندگی خیلی زیباست .مشیری یک شعر دارد که در آن می گوید نمی خواهم بمیرم مگر زور است؟و از دلبستگی ها و اهداف خود در زندگی حرف می زند .سهراب می گوید زندگی باید کرد.شاملو می گوید زندگی بی شرمانه کوتاه است و بعضی ها هم به این شعر اعتقاد دارند که:

زندگی زیباست ای زیبا پسند 

                                   زنده اندیشان به زیبایی رسند                                                                     

بعضی ها هم می گویند زندگی اصلا قشنگ نیست.می گویند زندگی پر از دروغ،حسد و ریا کاری است .خیلی از شاعرها مخصوصا شاعر های معاصراز مرگ حرف می زنند .و خدایا من این وسط مانده ام

حرف سهراب را تصدیق می کنم که می کنم که می گوید زندگی باید کرد وبیشتر اوقات مخصوصا وقت هایی که خوشحالم شعر مشیری را به یاد می آورم و وقتی به این فکر می کنم که چقدر زود رشد کردم و بازی های کودکانه را نمی توان انجام دهم به یاد شاملو می افتم. اما حقیقتش همیشه هم خوشحال نیستم وقتی بدی ها و پلیدی های روزگار را می بینم می گویم زندگی واقعا کثیف است.حال در نظر بگیریم که من سنم آن چنان زیاد نیست و بعضی چیز ها را درک نمی کنم اما باز هم بدی ها را می بینم. خوشبختانه این احساسم همیشگی نیست با دیدن یک لبخند اعتقاداتم زنده می شود.

حالا خدایا اجازه هست من بگویم زندگی هم زشت است هم زیبا و این بستگی به این دارد که تو چطور فکر کنی یا همان شعر معروفی که از اول هم گفتم؟

زندگی زیباست ای زیبا پسند

زنده اندیشان به زیبایی رسند

آن چنان زیباست این بی بازگشت

کز برایش می توان از جان گذشت

برچسب ها :دست نوشته های دخترک,